O mnie
Anna Skłodowska
Jestem mgr psychologii. Psychoterapię indywidualną osób dorosłych prowadzę od 2009 roku. Pracuję zarówno krótko- i długoterminowo.
Szkolenie w zakresie psychoterapii rozpoczęłam w 2004 roku przez 2 lata zapoznając się z podejściem systemowym. Następnie ukończyłam 3-letni kurs psychoterapii. Przez kilka kolejnych lat uczestniczyłam w szkoleniach Polskiego Instytutu Ericksonowskiego, w tym w rocznym kursie z psychoterapii par. W ostatnich latach moje zainteresowania zawodowe wiążą się z terapią par, przekazem transgeneracyjnym oraz wpływem wydarzeń traumatycznych na funkcjonowanie osoby.
W prowadzeniu psychoterapii skupiam się na rozumieniu konfliktów wewnętrznych oraz dostrzeganiu potencjału i zasobów osoby. Opieram się głównie na podejściu psychodynamicznym, uwzględniając rozumienie systemowe, przekaz transgeneracyjny, a techniki ericksonowskie służą mi do wydobycia zasobów i motywacji klienta.
Pracę poddaję stałej superwizji u certyfikowanych superwizorów Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz Towarzystwa EMDR. Regularnie poszerzam wiedzę na szkoleniach, konferencjach, seminariach i interwizjach.
Moje podstawowe kwalifikacje
- mgr psychologii, psychologia kliniczna, SWPS
- Szkoła Treningu i Warsztatu psychologicznego, Ośrodek Intra, 200 godzin
- Terapia systemowa rodzin, 2-letnie szkolenie, Instytut Psychiatrii i Neurologii
- całościowe szkolenie z psychoterapii atestowane przez Sekcję Naukową Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, Instytut Psychiatrii i Neurologii
- Coaching profesjonalny, studia podyplomowe, Akademia Leona Koźmińskiego
- Psychoterapia par i małżeństw, roczne szkolenie, Polski Instytut Ericksonowski
- EMDR, szkolenie 1. i 2.-go stopnia, Polskie Towarzystwo Terapii EMDR
„Czułość jest tą najskromniejszą odmianą miłości. (…) Pojawia się tam, gdzie z uwagą i skupieniem zaglądamy w drugi byt, w to,
co nie jest „ja”. Czułość jest spontaniczna i bezinteresowna, wykracza daleko poza empatyczne współodczuwanie. Jest raczej świadomym, choć może trochę melancholijnym, współdzieleniem losu.
Czułość jest głębokim przejęciem się drugim bytem, jego kruchością, niepowtarzalnością, jego nieodpornością na cierpienie i działanie czasu.
Czułość dostrzega między nami więzi, podobieństwa i tożsamości. Jest tym trybem patrzenia, które ukazuje świat jako żywy, żyjący, powiązany ze sobą, współpracujący, i od siebie współzależny.”
Olga Tokarczuk, fragment Przemowy noblowskiej
